Strona korzysta z plików cookies aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych.
Możesz zablokować te pliki zmieniając ustawienia przeglądarki. Brak blokady oznacza zgodę się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia.
Więcej informacji w naszej polityce prywatności.  Zamknij komunikat
logo_lrnp.jpg

Pomocne umiejętności komunikacyjne

2014-02-03
 | Autor: Redaktor
Efektywna komunikacja to podstawowy element procesu pomagania. Ważna jest tutaj umiejętność uważnego słuchania pacjentki – w taki sposób, by okazać jej zainteresowanie oraz przekonać ją, że została wysłuchana i dobrze zrozumiana.
Podczas rozmowy warto pamiętać o swobodnym stosowaniu takich środków, jak:

prowadzenie – świadome kierowanie rozmową, porządkowanie chaotycznych wypowiedzi, zadawanie pytań precyzujących, proszenie o powrót do tematu, zachęcanie do mówienia poprzez wyrażanie zrozumienia dla trudnej sytuacji pacjentki;

konkretyzowanie – ustalanie szczegółów wydarzeń, gdy pacjentka przedstawiająca swój problem posługuje się ogólnikami: Co konkretnie oznacza „znęcał się”?; Co ma Pani na myśli, mówiąc, że mąż „czasem mnie popchnie”?;

potwierdzanie – dawanie sygnałów dźwiękowych potwierdzających to, że lekarz słucha z uwagą wypowiedzi pacjentki; do potwierdzania używa się krótkich i prostych słów typu „tak” i „rozumiem” lub sygnałów w stylu „aha”, „yhy” itp.;

parafraza (zwana również reakcją podtrzymującą lub rozumiejącą) – powtarzanie swoimi słowami tego, co powiedział rozmówca, w celu sprawdzenia poprawności zrozumienia przekazywanych informacji; parafraza daje pacjentce poczucie, że jest słuchana, i świadczy o aktywnym uczestnictwie lekarza w rozmowie;

podsumowanie – krótkie streszczenie rozmowy w celu przypomnienia najważniejszych wątków i przejścia do kolejnego etapu; bywa stosowane w środku rozmowy, gdy pojawia się dużo wątków i rozmówczyni traci orientację w tym, co już przekazała, a czego nie, oraz pod koniec rozmowy – w celu uporządkowania i przypomnienia poruszanych tematów;

dostrojenie się – przystosowanie tempa mówienia, słownictwa oraz sposobu wyrażania myśli do stylu komunikacji prezentowanego przez pacjentkę;

wykorzystywanie ciszy – zezwalanie na to, by między poszczególnymi częściami wypowiedzi pojawiały się przerwy, w trakcie których pacjentka może przeanalizować to, co powiedziała i usłyszała, oraz przygotować się do dalszej wypowiedzi.
 
Istotną rolę w porozumiewaniu się odgrywa także komunikacja niewerbalna, czyli język ciała. W czasie rozmowy należy podtrzymywać kontakt wzrokowy. Jest to sygnał dla rozmówcy, że podążamy za tym, co mówi, i zachęcamy go do kontynuowania dialogu. Nadużywanie kontaktu wzrokowego może przeszkadzać, tak samo jak zaniedbywanie go.
 
Wyraz twarzy powinien być zgodny z tym, co się mówi. Jeśli ktoś odruchowo krzywi się lub marszczy brwi, rozmówca może to mylnie zinterpretować jako wyraz braku akceptacji. Ton głosu pomaga w porozumiewaniu się, gdy jest pewny, ciepły i odprężony, gdy mówimy wyraźnie, nie mamroczemy, nie krzyczymy ani nie szepczemy. Kiwnięcie głową jest łatwym i skutecznym zachowaniem niewerbalnym – dającym rozmówcy znak, że go słuchamy i podążamy za treścią rozmowy.